Kafka

Na het willekeurig rondlopen en een aantal kerkbezichtigingen op zaterdag, heb ik op zondag een literaire missie. Twee eigenlijk. Ik begin de ochtend met een bezoek aan het Strahovklooster, en dan met name aan de bibliotheek.
Op de kaart lijkt het dichtbij het hotel. Ik vraag de receptionist of ik het kan lopen. “you can, of you really really like to walk…” luidt het vage antwoord.
Het is een kilometer of drie, dus ik besluit te gaan lopen. De tocht lijkt toch een beproeving, dat ligt niet aan het lopen of de afstand, maar als Nederlandse ben ik niet gewend aan het hoogte verschil en de felle zon die recht op mijn hoofd staat. Als ik er aan kom, gaan net de deuren van de bibliotheek dicht, gesloten van twaalf tot een.

Ik breng de tijd door op een terras met een prachtig uitzicht, in goed gezelschap van een Urquell. overmacht.
Het wachten is de moeite waard. Wat een prachtige bibliotheek!
Het leven van een monnik lijkt me zo slecht nog niet, met al dat bier en prachtige boeken!

Ik loop via de burcht terug naar oude stad. Bij de burcht is het zo druk, dat ik die voor gezien laat en ik loop door naar de eerste metrohalte die ik zie. Ik neem de À-lijn naar Zelivskeho en verlaat het toeristische centrum.
Hoe heerlijk het is om door steden als Berlijn en Praag te struinen, ik ben de veelheid aan toeristen soms wel wat moe. En ik ben niet zo origineel, ik wil ook de toeristische trekpleisters zien.

Maar hier, ergens buiten dat mooie oude centrum is de rust een verademing. Naast de ingang staat een bloemenstalletje, waar ik voor 10 czk een erg lelijk plastic roosje koop. Ik vond het wel iets dat een Tsjech zou kopen. Bij de ingang kan je een wegwerpkeppeltje pakken. Ik vind het jammer dat ik noch joods, noch een jongen ben.

Op de grond ligt een mooie steen, ik raap hem op. Een mooie steen en een plastic roos, ik denk de juiste ingrediënten bij me te hebben. Het is er prachtig groen en – excusez le mot – doodstil.
Hoewel ik op de plattegrond al gezien heb dat Kafka in vak 21 ligt, besluit ik er niet rechtstreeks heen te lopen. Ik wil hier wel even blijven, het is er groen, rustig, en er zijn geen toeristen.


Wanneer ik bij het graf van Kafka kom, houd ik even stil. Ik ken de codes van een joodse begraafplaats niet, maar ik besluit dat ik hier wel even mag zitten. Ik leg mijn steen en roos op zijn graf, tussen de andere stenen, bloemen,briefjes en boeken.


Dan verlaat ik de rust en neem de metro terug naar het oude centrum.