Eus

Ik weet het, ik trap in alle publiciteits- en marketingtrucs. Ik werd geraakt door een van de vele interviews met de schrijver en voor ik het wist las ik Eus.

Eus, een boek dat zich afspeelt in de Rivierenwijk van Deventer, waar ik als kind weleens kwam wanneer mijn moeder, wijkverpleegkundige, een gezin begeleidde. Ik kwam bij gezinnen met behoofddoekte vrouwen, die amper een woord Nederlands praatten, met mannen en zonen die op straat leefden, en kinderen die geboren werden omdat dat nu eenmaal zo was. Niet omdat er voor gekozen werd.

Het zijn de gezinnen waar mijn leerlingen -hier in Utrecht-  in opgroeien, de vrienden van de straat, de subculturen waar ik als NT2 docent zo vaak een bezoek heb gebracht, een bezoek vol koekjes en thee. Een wereld waarin ik zo vaak een kijkje mag nemen, maar meestal alleen een glimp van opvang.
In die Turks-Nederlandse wereld, speelt Eus. Het is een boek vol herkenning, maar door Eus word ik niet alleen ontvangen in de Mooie Kamer, met thee en baklava. Bij Eus krijg ik ook de afwas te zien en het stof onder het tapijt. Ik zie de achterkant, de lege flessen en het geweld.

Het is niet alleen de thematiek, het is vooral de schrijfstijl. Eus weet mij te boeien en maakt me nieuwsgierig, maar bovenal geniet ik van de taal, de woorden die het verhaal zo goed voelbaar maken. Eus is zwartgallig en humoristisch als Reve, het is een coming of age drama, en het toont zo schrijnend een multicultureel dilemma aan, dat het bijna onontkoombaar is.
Een boek dat je niet hoeft te lezen, maar het moet wél.